تعداد رینگ ها در هر پیستون بسته به نوع موتور و تراکم مورد نظر از سه تا پنج و گاهی تا هفت رینگ متغیر است. موتورهای بنزینی معمولی به ندرت دارای بیش از سه تا چهار رینگ هستند اما موتورهای دیزلی معمولا دارای پنج تا هفت رینگ در هر پیستون هستند.

شیارهای محل قرار گرفتن رینگ‌ها در قسمت بالای پیستون است. رینگهای بالا، رینگ‌های فشاری نامیده می‌شوند و فشار ناشی از تراکم و احتراق را حبس کرده و مانع از رد کردن کمپرس می‌شوند. پایین‌ترین شیارها متعلق به رینگ‌های روغن است و به همین دلیل در ته این شیار منافذی برای ورود روغن به داخل پیستون تعبیه شده است.

رینگ‌ها به دلیل خاصیت ارتجاعی مناسبی که دارند در زمان نصب روی پیستون از ناحیه‌ای که بریده شده‌اند کمی باز می‌شوند تا به راحتی روی پیستون و شیار مخصوص خود قرار گیرند.  پس از جمع کردن به حالت اولیه برمی‌گردد. ناگفته نماند که قطر رینگ را با توجه به استانداردهای مخصوص به خود مقداری بزرگتر از قطر سیلندر در نظر می‌گیرند تا عملیات آب بندی را به نحو احسن انجام دهد. از مهم‌ترین نشانه‌های خراب شدن رینگ می‌توان به روغن سوزی اشاره کرد. در این حالت با رد کردن روغن و رسیدن آن به بالای پیستون در زمان احتراق روغن نیز می‌سوزد و به شکل دود آبی رنگ از اگزوز خارج می‌شود و موتور در فواصل زمانی کوتاه روغن کم می‌کند. در این اگر نسبت به تعمیر زود هنگام آن اقدام نشود صدای غیر متعارفی از آن شنیده می شود.
انواع رینگ پیستون

در پیستون دو نوع رینگ فشاری و رینگ روغنی وجود دارد. رینگ فشاری از نشت یا فرار گاز از کنار پیستون در زمان تراکم و قدرت جلوگیری می‌کند و در موقع پایین آمدن در زمان تنفس عمل پاک‌کردن‌روغن را انجام می‌دهند. رینگ های روغنی از نوع رینگ های شیاردار سوراخ دار یا چاک دار هستند و معمولاً در پایین‌ترین شیار در بالای انگشتی پیستون یا در یک شیار نزدیک به انتهای بدنه پیستون قرار می‌گیرند. کار رینگهای روغن این است که بخش روغن روی جداره سیلندر را کنترل کرده و از مصرف غیرضروری و اضافه روغن جلوگیری کند.